Oeps, nu bevind ik me toch weer niet in Schaarbeek zeker? Waar het hart vol van is, loopt het toetsenbord van over, of hoe zeggen ze dat. Een tweede bezoekje op nog geen twee weken tijd. Oeps. Wie “mousse” zegt, zegt schuimkraag. Bij Bistro Mousse hebben ze dat goed begrepen.
Ode aan Diana
Iets meer dan een jaar geleden was ik onderweg naar huis na de avondles. De laatste paar meter van mijn fietstocht kleurden blauw door zwaailichten. Ik stond er niet zozeer bij stil, totdat ik de volgende ochtend vernam over het gruwelijke overlijden van Diana, de uitbaatster van buurtcafé Ruya. Na meer dan een jaar leegstand is de hoek aan de Diamantlaan opnieuw tot leven gewekt door drie ambitieuze jongemannen. De ziel van de voormalige eigenares leeft voort in Mousse: boven de ingang prijkt het oude oude logo als eerbetoon aan Ruya Café.
Om hun droom waar te maken, sloegen Antonin (geen onbekende in de Brusselse culinaire scène, nu achter het fornuis), Antoine (operationeel manager en barman) en Raphaël (Maître d’) de handen in elkaar.
3 redenen om van Bistro Mousse te houden:
- Het perfecte zonovergoten straathoekterras
- De kleine maar sterke kaart
- Het vriendelijke personeel dat hemel en aarde beweegt zodat jij een plekje kan bemachtigen
Via QR-codes op de ruiten die naar een crowdfundingpagina leidden, kreeg het trio het finale duwtje in de rug om uiteindelijk midden februari de deuren open te zwaaien. De weergoden waren hen goed gezind: de langverwachte opening viel samen met enkele van de warmste februaridagen ooit gemeten. Voor je het wist, trok de hele buurt naar hun terras. Het oordverdovende succes zorgde er zelfs voor dat ze het eerste weekend plots zonder eten vielen en eenmalig de lunchshift moesten overslaan.
Foto’s: Chorizo-manchegokroketjes om van achterover te vallen en Stoemp met saucisse en spek
Bier, Belgische kost & brunch
Valt meteen op: vriendelijk personeel dat z’n uiterste best doet om iedereen te kunnen zetten – het meubilair wordt regelmatig van binnen naar buiten gesleurd (geen evidentie in Brussel).
Hoewel “une petite mousse” zonder fout verwijst naar een frisse pint, spreekt de beperkte bierkaart (voorlopig) niet tot de verbeelding — op het Zinnebir na dan misschien (Brasserie de la Senne). Zie ik daar mogelijkheden voor enkele Schaarbeekse brouwerijtjes? (Ik kijk naar jou, La Mule)
De eetkaart daarentegen, hoewel ook klein, is des te aantrekkelijker. De beste remedie tegen keuzestress en de gerechten stuk voor stuk oerdegelijk. Het verbranden van de spitskool was bij mijn weten volledig volgens plan.
Sinds kort pakt Mousse ook uit met een brunchformule op zondag. De shakshuka, het verloren (of was het nu gewonnen?) brood met ricotta en blauwe bes en de wafel met kip klinken alvast veelbelovend… Afspraak om 11!
Niet te missen
- chorizo-manchegokroket(jes)
- stoemp met worst en/of een dikke lap spek
- gebrande kool met tahini (veggie)
Foto: Drankjes zonder “mousse” ook welkom
Groetjes uit Watermaal
Wist-je-datje: zegt de spiegel tegen de achterwand je iets? In een vorig leven was ‘ie te bewonderen aan het iconische CBR-gebouw in Watermaal-Bosvoorde. Het gewezen raam is nu de Bistro’s pièce de résistance. De Schaarbeekse Recyclageclub heeft er na Winok, met z’n rolluiken-omgetoverd-tot-zitbankjes, een nieuw lid bij.
Vergeet in het naar buiten gaan vooral geen Polaroid te nemen met de camera die voorhanden is aan de toog en je bezoek te vereeuwigen aan de Wall of Fame.
— Ella Van Craen
Foto’s: Spiegeltje spiegeltje aan de achterwand en Het brutalistische CBR-gebouw in Watermaal-Bosvoorde
