De dunne grens tussen dankbaarheid en absurditeit

De Koninklijke Serres van Laken

We zijn eind mei 2025

De hekken zijn opnieuw dicht. Alles werd een maand lang in stelling gebracht om eindeloze dankbaarheid uit te lokken bij enthousiaste bezoekers. Maar de hekken gaan opnieuw dicht. De wintertuin zullen we nooit in de winter zien. Het debat blijft open : “Moeten de Serres van Laken en het hele koninklijk domein niet opengesteld worden voor het publiek?”

Het viel extra op. De politie en al het aanwezige personeel, aan de ingang, in het park, in de serres, in de museumshop, in de cafetaria, waren uitzonderlijk behulpzaam, vriendelijk en … perfect meertalig. Perfect Nederlands. België is echt veranderd. Daar kunnen de kaakslagflaminganten niet meer over zagen. De prijzen waren democratisch. Alles om maar niet de indruk te geven dat de koning het domein onderhoudt op kap van bezoekers. Er zat duidelijk geen winstmodel achter.

De Koninklijke Tuin + Koffie en taartjes van Van Dender in de serres na de wandeling

De bezoekers kregen de kans om een ruime wandeling te maken door een deel van het park, langs de Japanse toren, voor ze de Serres zelf indoken. Je kon genieten van de adembenemende stadsgezichten.

Wat de bezoekers zelf betreft. Veel bezoekers uit Vlaanderen: dagjestoeristen. Daar is uiteraard niets fout mee. Integendeel. Welkom in de hoofdstad. Hoe vaker, hoe liever. Omgekeerd waren er dus weinig bezoekers uit de aanpalende stadswijken. Een vraag over de typologie van de bezoekers zou verhelderend zijn.

 

De zomer van 2025 ligt achter ons.

Brusselaars hebben afgelopen zomer de koelte van andere parken opgezocht. Ze gaan er sporten en spelen met de kinderen, boeken lezen, rusten, zonnen, ontspannen. Ze geven er verjaardagsfeestjes onder de bomen, picknicks met de vrienden …. Maar aan het Koninklijk Domein, zo groot als een Brusselse gemeente, fietsen, lopen en wandelen Brusselaars langs een blinde muur. Er is geen tramhalte die toegang geeft, al stopt de tram bij het park. Het prachtige treinstation aan de Albertstraat ligt er als een ruïne bij. Geen koninklijke halte. Er is nochtans een Koninklijk station.

 

Februari 2026: binnen anderhalve maand gaan de serres weer open.

De wandeling door het Park en de Serres in mei 2025 was prachtig. Niets op aan te merken. Maar de nasmaak was niet dankbaarheid, maar absurditeit. Het is absurd dat zo’n potentieel aan groene ruimte onderbenut blijft voor Brusselaars die naar groen en schoonheid snakken. Er zijn veel opties om dit domein geheel, gedeeltelijk, vrij of onder toezicht open te stellen. Een grote blinde muur, die er een familietuin voor één gezin van maakt, hoort daar, vrees ik, niet bij.

Met het Willemsfonds bezoeken we zoveel mogelijk plekken in Brussel. We gaan vaak achter de schermen. We zijn al naar de NAVO geweest, de nieuwe gevangenis van Haren, we schrikken er niet voor terug om ons op moeilijk toegankelijk terrein te begeven. Boek alvast een ticket voor het bezoek aan de Serres in april of mei via de gebruikelijke weg. Ik pols bij de Vorst voor het bezoek in de zomer, de herfst en de winter. Ik hou jullie op de hoogte.

Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Tuin.

Johan Basiliades

Het Koninkijk Station

Deel dit artikel:

Lees ook deze artikels