Met groot verdriet nemen we afscheid van Margriet Hermans.
Voor velen was zij een bekende zangeres, presentatrice, politica of televisiepersoonlijkheid. Voor ons, bij het Brusselse Willemsfonds, was zij vooral een uitzonderlijk warme en betrokken vrouw. Een vrouw die overal waar ze kwam mensen wist te raken. Niet door haar bekendheid, maar door haar oprechte interesse in anderen.
Wie Margriet ontmoette, voelde zich gezien. Of dat nu tijdens een telefoongesprek was, achter de schermen van een activiteit of tijdens een toevallige ontmoeting na afloop van een evenement. Margriet was er altijd écht. Ze luisterde aandachtig, stelde oprechte vragen en gaf iedereen het gevoel belangrijk te zijn.
We leerden haar vooral kennen tijdens de Museum Matinees, waar zij als gids en verteller talloze bezoekers wist te begeesteren. Met haar enthousiasme, kennis en passie bracht ze verhalen tot leven. Ze was een professional in hart en nieren, maar altijd met een ontwapenende warmte die mensen onmiddellijk op hun gemak stelde.
Dat beeld wordt treffend bevestigd door een herinnering die een van onze leden spontaan met ons deelde na haar overlijden. Tijdens een Museum Matinee belandde hij toevallig naast Margriet tijdens de receptie. Wat begon als een informeel gesprek, groeide uit tot een ontmoeting die hem nog jaren zou bijblijven. Toen hij later als een van de laatsten het museum verliet, kruiste hij haar opnieuw. Margriet riep hem nog na: “Allez meneer, wel thuis en bedankt voor het aangenaam gezelschap.”
Een klein gebaar misschien. Maar precies daarin school haar grootsheid. Voor Margriet bestonden geen belangrijke of onbelangrijke mensen. Iedereen verdiende aandacht, respect en warmte.
De herinnering sluit hij af met de woorden: “Een zeer mooi mens.” We kunnen het niet beter verwoorden.
Ook voor ons blijft vooral dat hangen: Margriet was een mooi mens. Een krachtvrouw. Een prachtvrouw. Iemand die met haar positivisme, optimisme, empathie en oprechte betrokkenheid de wereld een beetje mooier maakte.
Wij zullen haar missen. Haar enthousiasme wanneer ze weer eens belde. Haar oprechte interesse in hoe het met Willemsfonds Brussel ging. Haar bereidheid om mee te denken en zich in te zetten. Maar vooral zullen we haar missen om wie ze was.
Lieve Margriet,
dank je voor de warmte die je verspreidde, voor de verhalen die je vertelde en voor de mensen die je samenbracht. Dank je om zoveel mensen het gevoel te geven dat ze gezien werden.
Je laat een leegte achter, maar ook een voorbeeld. Een voorbeeld van hoe je met aandacht, vriendelijkheid en oprechte belangstelling een verschil kunt maken in het leven van anderen.
Rust zacht.
Namens het Brusselse Willemsfonds,
Suzanne ter Haar
